Overweging

Op weg naar Pasen

Vanaf Aswoensdag zijn wij in de Kerk "officieel" op weg naar Pasen. Pasen kun je, net als ieder ander feest, niet zonder goede voorbereiding vieren. Aan Pasen gaat een tijd van bezinning vooraf, bezinning op de weg, ook op de lijdensweg van de Heer en bezinning op ons gedrag, op onze houding. Opnieuw gaan wij Pasen vieren. Ook al is het niet de eerste keer, toch zal het ook deze keer weer nieuw zijn. In de voorbereidingstijd voor Pasen wordt ons weer duidelijk, dat ons leven een leven is naar Pasen toe en van Pasen uit.
 
Naar Pasen toe…
De weg naar Pasen, de enige weg naar Pasen, loopt langs het kruis. Pasen is niet zomaar te bereiken, los verkrijgbaar. Het is de gekruisigde Heer, die is opgestaan. Aan Pasen gaat Goede Vrijdag, gaan lijden en dood vooraf,
Dat betekent voor ons gelovige denken over deze dingen, dat dit denken niet ontspringt aan een overwinningsroes. En ook niet dat wat aan Pasen voorafging er niet meer toedoet. Ons denken en geloven zal altijd vanuit het kruis moeten beginnen. Geloven is niet simpel in het daglicht verkeren, maar weet hebben van de nacht die aan de dag voorafgaat.
Dat betekent dus ook dat de overwinning op lijden en dood niet vanzelf spreekt. De genade, het nieuwe en het eeuwige leven die God ook ons schenkt, is bevochten aan het kruis. Daar heeft zich dat geheim voltrokken - wat wij alleen maar aarzelend kunnen overdenken en stamelend onder woorden kunnen brengen - dat God ons via het donker en de dood van het kruis, het leven en het licht van Pasen wil schenken.
Wie in Christus gelooft is gehoorzaam aan de geboden. Bekeert zich steeds opnieuw van zijn heilloze wegen en komt tot inkeer. De liturgie van de Veertigdagentijd is daar vol van. Daarom is het in de veertig dagen naar Pasen toe goed om na te gaan, hoe wij eigenlijk leven, wat voor ons werkelijk telt in ons leven. Dat kan op verschillende manieren gebeuren: door een kritische blik op het eigen leven, door vasten, misschien zelfs wel door het sacrament van de verzoening.
Als wij Pasen in ons leven willen ervaren, met onze werkelijkheid willen verbinden, dan moeten wij ons bewust zijn dat Pasen verbonden is met kruis en graf. Want wat wij ook aan goeds in ons leven mogen ervaren en hoe dankbaar wij daarvoor ook mogen zijn, toch weten wij dat ellende en dood in deze, in onze wereld zijn. In ons persoonlijk leven, maar ook op wereldschaal. Wij weten van moeilijke en pijnlijke situaties door ziekte en menselijk onvermogen. De televisie heeft ons in januari geconfronteerd met de aardbeving op Haitï niet alleen met een haast onvoorstelbare verwoesting, maar vooral met onpeilbaar leed, met de dood.
Pasen kan alleen met ons leven worden verbonden als wij ons realiseren, dat aan de opstanding van Christus zijn lijden en sterven vooraf is gegaan, er onlosmakelijk mee is verbonden.
Daarom leven wij altijd naar Pasen toe. Er naar toe omdat wij het leven van Christus overwegen, die in gehoorzaamheid aan God alles heeft volbracht wat menselijk is, ons leven, onze dood. Wij leven naar Pasen toe, omdat wij ook zelf ernst willen maken met onze geloofsgehoorzaamheid en omdat er zoveel lijden en dood is in onze wereld.

Van Pasen uit…
Vanaf haar begin is de Kerk van Christus op de vroege zondagmorgen bijeen gekomen, om de opstanding van Christus te vieren. Elke week viert de Kerk dat de Heer is opgestaan en dat Hij leeft. Wij hebben - om het zo te zeggen - Pasen al in de rug. Wij vieren elke zondag Pasen als een tegengif tegen onze moedeloosheid en wanhoop, tegen alle lijden en de overweldigende dood in. Zondag is een belijdenis van een andere werkelijkheid, van een nieuwe schepping, van een weg terug naar God. Je zou kunnen zeggen door op zondagochtend naar de kerk te gaan, toont een mens zich tegendraads en onaangepast, is hij getuige en zinnebeeld van iets dan niet kan. Let wel van iets wat fysiek niet kan. Want wie staat er nu op uit de dood? Let wel iets wat logisch niet kan. Want wie kan er van opstanding spreken temidden van zoveel dood en lijden?
Pasen is niet als een volgend bedrijf dat vanzelfsprekend zou volgen in het grote drama, het toneelstuk dat eerst ellende, lijden en dood heeft laten zien. Nee, Pasen is het onvoorspelbare, het niet inpasbare, het onwaarschijnlijke en onverwachte. Het is een ingreep van de Heer God zelf. Want de dood kan Hem - het Leven - niet houden.

Naar Pasen toe en van Pasen uit.
Tussen die twee bewegingen in speelt zich ons menselijke, ons geloofsleven af. Wij kunnen ons niet onttrekken aan onze menselijke ervaringen van ellende, lijden en dood . Dat is onze situatie. En tegelijk weten wij van die andere werkelijkheid, die hier haaks op staat en er niet zomaar mee is te verbinden, maar die er wel mee verbonden moet worden. Het leven is sterker dan dood, Goede Vrijdag gaat over in Pasen.

Vanuit de wekelijkse Paasviering wens ik u een gezegende weg naar Pasen toe.
Wietse van der Velde, pastoor


Gebed op weg naar Pasen
O God, kom ons te hulp
in de mist van ons bestaan,
niet om te ontsluieren
alle geheimen van hemel en aarde,
alle vragen te beantwoorden,
alle raadsels op te lossen,
maar om onze ogen te openen
voor de baan van licht
die uw Zoon is gegaan
door het duister heen
en om ons de moed te geven
hem te volgen op zijn woord.

Uit: Wim van der Zee, Zondagswoorden.